ဖိုးသူေတာ္ႏွင့္ဘ၀အေထြေထြ (၁)
ေလာကဇာတ္ခံု ဒီလို ကျပခဲ႔ဘူးတယ္
ေလာကၾကီးဟာ ဇာတ္ခံုတစ္ခုသာဆိုလွ်င္ ေလာကႀကီးမွာရွိတဲ႔ လူသားအားလံုးဟာ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း ဇာတ္ေကာင္ တစ္ခုခုအေနနဲ႔ ဘ၀ဇာတ္ခံု ေလာက ဇာတ္ခံုမွာ ပါ၀င္ကျပရမည္ျဖစ္သည္။ က်ေတာ္လည္း လူသားတစ္ဦးျဖစ္ေလေတာ့ လူ႕ေလာက ဇာတ္ခံု ဇာတ္ကားတစ္ခု ဇာတ္လမ္းတစ္ခုမွာပါ၀င္ကျပဘူးခဲ႔သည္။ ထိုတုန္းက ကျပရတဲ႔ဇာတ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးလည္းမဟုတ္ အလြမ္းအေဆြးအလည္းမဟုတ္တဲ႔ ဇာတ္နာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ျပန္မေတြးမိခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ဇာတ္က နာသည္။ ကျပရတဲ႔ မင္းသားကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ကျပရတဲ႔ ဇာတ္က နာလြန္းေတာ့ ေနာက္ထပ္ကဖို႔ ေနေနသာသာ အမွတ္ကို မထားေတာ့ေပ။ ဘ၀ဇာတ္ကြက္တစ္ခုအတြက္ ထုတ္ပယ္ထားသလိုကို ျဖစ္ေနသည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္လည္း ေမ႔ကိုေနေလသည္။ သို႔ေပမယ္ ယခု အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္ရင္ ထိုဇာတ္ကြက္ေလးကို သြားသတိရမိၿပီ အမွတ္တရသေဘာ ျပန္လည္ေရးသားခ်င္းျဖစ္သည္။ (မိမိအေနအထား မိမိအတိုင္းအတာနဲ႔ မိမိဇာတ္နာျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူ)
အခ်ိန္ကား ၂၀၀၆ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းေဘး ေက်းေတာရြာေလး တစ္ရြာတြင္ ေခတၱေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ ရြာေလးက ေခါင္လြန္းသည္ဟုပင္ ေျပာလို႔ရသည္။ လွ်ပ္စစ္ မီး မရွိေသး။ မီးစက္မ်ားမွာလည္း တစ္ရြာလံုးေနလို႔မွ ေလး ငါးအိမ္မရွိေသာ ညဆိုလွ်င္ေမွာင္တက္ ေသာ ရြာေလးျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ ဗီဒီယိုရံု ၂ ရံုရွိသည္။ မုန္႔ဆိုင္ဟူ၍ ရြာနီးပတ္လည္ တစ္ဆိုင္သာရွိသည္။ ထိုဆိုင္မွာ အရက္ပါရသည္။ အရက္ျဖဴျဖစ္သည္။ ၀ီစကီ၊ ရမ္ ဆိုသည္မွာ ေလးမိုင္ေလာက္ေ၀းေသာ ဘူတာရံုေနရာသို႕သြားေသာက္ႏိုင္မွ ရသည္။ ရြာတြင္ အေကာင္းဆံုး စီးကရက္မွာ ဗီးဂက္စ္ျဖစ္သည္။ ေရႊဒူးယားႏွင့္ ခေပါင္းအစီခံမပါတာေတာ့ရွိသည္။ အမ်ားဆံုးမွာ ၾကယ္နီေဆးေပါ့လိပ္ျဖစ္သည္။ လန္ဒန္စီးကရက္ေသာက္ခ်င္လွ်င္ ေလးမိုင္ေလာက္ကို စက္ဘီးစီးသြားရမည္။ သူမ်ားဆိုင္ကယ္ၾကံဳရွိပါက သြားႏိုင္သည္။ လန္ဒန္ဆိုသည္မွာ ရြာကလူမ်ားအေျပာ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ားေသာက္ေသာ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ မီးျမန္ျမန္စားေသာေဆးလိပ္ အျဖဴျဖစ္သည္။ အလုပ္အကိုင္မရွိ အားလပ္ၿပီး စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေနေသာ လူငယ္ေလးတစ္ဦး ထိုရြာသို႕ေရာက္ေနသည္။ ပို၍ဆိုသည္ကား ဆက္သြယ္စရာ ဖုန္းေကာင္းစြာမရွိျခင္းျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မီး ပံုမွန္ရေသာ အရပ္တြင္ေနထိုင္ေသာ လူငယ္တစ္ဦးသည္ ထိုသို႕ေခါင္းဖ်ားေသာ ေတာရြာငယ္ေလးတြင္ ဘယ္ဆီဘယ္မွ်မသိ ေအာင္ ေလာကဓံကံၾကမၼာအရ ေသာင္တင္ေနသည္။ အနာဂတ္ဆိုသည္ကို စဥ္းပင္မစဥ္းစားေတာ့ေခ်။ တကယ္တမ္း ထိုရြာသို႔ေရာက္ေနသည္မွာ ၂၀၀၅ႏွစ္ မကုန္ခင္ကတည္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းအတြင္ အဖြားက ဆံုးသြားသည္။ သူသည္ပင္ အဖြားအသုဘ ေျမက်သည္ထိလိုက္ပါေဆာင္ရြက္ရသည္။ ထိုမွ တဖန္ ၂၀၀၆ ႏွစ္ဆန္းတြင္ အဖိုးက ထပ္ဆံုးသည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း အဖိုး အေလာင္းေျမက်သည္ထိ ပါလိုက္ေသးသည္။ ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆံုးေသာ ေတာဓေလ့ အသုဘ ၂ခု ၾကံဳေတြ႕ရျခင္းျဖစ္သည္။ အဖြားအသုဘတုန္းက မီးသၿဂိဳလ္သည္။ အဖိုးအသုဘက ဒီတိုင္းေျမျမဳပ္သည္။ အဖြားမီးသၿဂိဳလ္ရာတြင္းထင္းတုန္းထည့္ေပးခဲ႔သည္။ အဖိုးေျမျမဳပ္ရာတြင္ ေျမခဲခ်ေပးခဲ႔သည္။ တကယ္ေတာ့ အထူးအဆန္းသဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုးအတြက္ ႏွေျမာခ်င္းဆိုသည္သာ ခံစားရ၍ ထိုထက္လည္း ပိုမခံစားရေခ်။ လုပ္ေပးစရာရွိသည္မ်ားကို လုပ္ေပးသည္။ ညတိုင္း အသုဘအိမ္ေစာင့္ေပးသည္။ မနက္ခင္းေစာေစာအိပ္သည္။ အားလံုးၿပီးစီး၍ ေနသားတက်ျဖစ္ေတာ့ သူ႕တြင္ဘာမွ လုပ္စရာမရွိေခ်။
မနက္ေနျမင့္မွအိပ္ယာထသည္။ ဦးေလးေက်ာင္းဆရာ၏ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ား ဖတ္ခ်င္ဖတ္ေနမည္။ ဟိုတုန္းက ဦးေလးတို႔ သင္ၾကားခဲ႔ရေသာ ရွိတ္စပီးယား၀တၳဴမ်ား ဖတ္ခ်င္ဖတ္ေနမည္။ သူ႕တြင္ပါလာေသာ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနမည္။ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးေသာ ဗမာျပည္ေကာက္ေၾကာင္း ၀တၳဴေဆာင္းပါးေလးမ်ားဖတ္ခ်င္ဖတ္ေနမည္။ တစ္ရြာလံုးတြင္တစ္ဆိုင္သာ ရွိေသာ ေမာင္ခိုင္ဆိုင္မွ သံုးဆယ့္ငါးက်ပ္ေပးရေသာ ေကာ္ဖီမစ္တစ္ထုတ္ေသာက္ေကာင္းေသာက္ေနမည္။ ၾကယ္နီေဆးေပါ့လိပ္ေလး ဖြာ၍ အိမ္ေရွ႕ရွိ အုန္းပင္မ်ားကို ၾကည့္ေနမည္။ အေတာ္အတန္ၾကာ၍ ေညာင္းလာလွ်င္သို႔မဟုတ္ ပ်င္းလာလွ်င္ လမ္းေလးထေလွ်ာက္မည္။ ျမစ္ကမ္းေဘးတြင္ တစ္အိမ္တည္းသာရွိေသာ အဖြားေလး အိမ္သို႔ ခဏသြားလည္မည္။ ျမစ္ကမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ တာရိုးေပၚလမ္းေလွ်ာက္မည္။ ေနတအားပူလွ်င္အိမ္ျပန္လာမည္။ သိပ္ကိုပ်င္းစရာေကာင္းေနေပလိမ္႔မည္။
ညေနေစာင္းလွ်င္ နည္းနည္းလွမ္းေသာအိမ္ေျခမွ အကိုမ်ားလာေခၚလွ်င္ ေမာင္ခိုင္ဆိုင္တြင္ အရက္ျဖဴေလး တစ္စိတ္ေလာက္သြားေသာက္ လုိက္ေသးသည္။ စကားတေျပာေျပာျဖင့္ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သြားလွ်င္အိမ္ျပန္လာ၍ သူမ်ားေတြႏွင့္ ထမင္းအတူတူစားမည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာေလးမ်ားႏွင့္ လွန္ေလွာ၍စားမည္။ သိပ္မူးလာခဲ႔လ်င္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိမ္႔မည္။ တစ္ခါတစ္ရံအနီးအနား ဗီဒီယို႐ံုသို ျမန္မာဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားသြားၾကည့္တက္သည္။ ဗီဒီယိုရံုမၾကည့္ဖူးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ တမ်ိဳးေတာ့ ၾကည့္၍ေကာင္းသည္။ ဒါေပမဲ႔ ၾကာၾကာမၾကည့္ႏိုင္ပါ။ ဇာတ္ကားမျပီးခင္ အၿမဲျပန္လာတက္သည္။
၃ လေလာက္ေနထိုင္မိေသာအခါ ေတာဓေလ့အထာမ်ား အသားက်သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သို႕ေသာ္မနက္စာကားလံုး၀ စား၍ မရေသးေခ်။ ဂ်ီးမ်ားသည္ဟုဆိုဆို ေကာ္ဖီသာ ေသာက္ ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ေသာက္ရေနေသးလို႔ျဖစ္သည္။ ေသာက္မရေတာ့ေသာအခါ ေရေႏြးၾကမ္းသာ ေသာက္ရေတာ့သည္။ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးရွိေနသည္ကိုက ကံေကာင္းေနေပေသးသည္။ ရြာတြင္အိမ္တစ္လံုးေဆာက္သည္ ကို ကူေဆာက္ေပးဘူးသည္။ ကူေဆာက္သည္ဆိုသည္က ပ်ဥ္ေလးသယ္ေပး တိုင္ေလးေထာင္ေပး ႏွင့္ သံေလး တူေလး မေတာက္တစ္ေခါက္ရိုက္ေပးဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေလးဘက္ေလးတန္ တိုင္ေထာင္အမိုးမိုးၿပီး ဗလာက်ဥ္းအိမ္အသစ္ေလးတြင္ တပတ္ခန္႔ အိမ္ေစာင့္လုပ္ေပးဘူးသည္။ ပင္ကိုယ္ေၾကာက္စိတ္မရွိေသာ္လည္း ညဘက္သန္းေခါင္းတေရးႏိုးခ်ိန္အိပ္မေပ်ာ္လွ်င္ အနည္းငယ္ ေၾကာက္လန္႔မိသည္။ အိမ္သစ္ဆိုေသာေၾကာင့္ေလတိုက္သျဖင့္လႈပ္ရမ္းသည္။ အသစ္တပ္ထားေသာ ေလွခါးသည္ ေလတိုက္ေသာအခါ လူမ်ားတက္လာသလို လႈပ္ရမ္းတက္သည္။ ေဘးတြင္ အေဖာ္ရြာသားတစ္ဦးရွိေသာ္လည္း မိမိဘာသာ မိမိ တစ္ခုခုကို ေၾကာက္မိသည္။ တပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့လည္း အသားက်သြားသည္။ သူ႔အရပ္ႏွင့္ သူ႕ဇာတ္ဆိုေသာ သေဘာကို နားလည္လာသည္။
ေဆာင္းဦးေပါက္ေရာက္၍ တပိုတြဲတေပါင္း အခ်ိန္မ်ားတြင္ပဲခင္းမ်ားခူးစြတ္ရန္အသင့္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ပဲခင္းေစာင့္ခဲ႔ရဖူးသည္။ ညစာ ေစာေစာစား၍ အိမ္တြင္ စကားစျမည္အနည္းငယ္ေျပာဆိုျပီးလွ်င္ ဦးေလးႏွင့္အတူ ရြာျပင္တြင္ရွိေသာ ပဲခင္းသို႔ ေစာင္တထည္ပတ္၍ သြားခဲ႔ရသည္။ ေရဗူးတစ္ဗူးႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္အနည္းငယ္ မီးျခစ္တစ္ခုသာပါသည္။ ၀ါးရင္းဒုတ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ ေခ်ာင္းလည္းပါသည္။ ပဲခင္းမ်ားမေရာက္မိတလင္းေျပာင္ေျပာင္းစပ္ ကန္သင္းရိုးေဘးတြင္ ေအာက္တြင္ ေကာက္ရိုးအနည္းငယ္ခင္း၍ လြယ္အိပ္ ေခါင္းခုကာ အိပ္ရသည္။ မအိပ္ခင္ စကားေလးဘာေလးေျပာ ပဲခင္းအႏွံ႕ဓါတ္မီး၀င့္ၾကည့္ၿပီး ထူးျခားမႈမရွိကာမွ အိပ္ရသည္။ ေကာက္ရိုးခင္းေျမႀကီးေပၚတြင္ လြယ္အိပ္ေခါင္းခုၿပီး ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ရသည္မွာ မည္သူမဆို စိတ္ကိုလႈပ္ရွားေစသည္။ သူလိုလူအဖို႕ပိုလို႔ပင္ စိတ္လႈပ္ရွားေစသည္။ မ်ားစြာေသာၾကယ္မ်ားသည္ ေကာင္းကင္တြင္ လက္လက္ထစြာျပန္႔က်ဲေနသည္။ တိမ္ခိုးတိမ္ ေငြ႕မ်ားသည္ ျမဴမ်ားသဖြယ္ေလာက္သာ ေရြ႕ေရြ႕သြားေနသည္။ ႏွင္းစက္မ်ားကလည္း မ်က္ႏွာေပၚက်ေသးသည္။ ထိုအခါ ေစာင္ကို ေခါင္းၿမီးခ်ံဳကာ အိပ္စက္ရသည္။ အိပ္သည္ဆိုေသာလည္း ၾကက္အိပ္ၾကက္ႏိုးသာသာ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ မိုးလင္းေပါက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ေဆာင္းဦးေပါက္ၿပီးေႏြရာသီထဲ၀င္လာေသာေၾကာင့္ ရြာအိမ္တြင္ ထင္းမ်ားစုေဆာင္းရေတာ့သည္။ ပထမဦးစြာ ထင္းမ်ားကုန္၍ ပ်က္စီးေနေသာ ထင္းၿခံကို အကာမ်ား ျပန္ကာရသည္။ ထိုေနာက္ အမိုးမိုးရသည္။ ဦးေလးသည္ အမိုးမိုးတက္ေစရန္ အေပၚသို႔တက္ခိုင္းျပီး ခဏ စမ္းမိုးျပၿပီး သူက ေအာက္မွ ဓနိမ်ားေပးသည္။ သို႔ျဖင့္ သူသည္ခါးေတာင္က်ိဳက္ ႏွီးစည္းကို ခါးပံုစတြင္ထည့္ၿပီး တစ္ေႏြတစ္မိုးစာ ထင္းပံုကို မိုးရေတာ့သည္။ အမိုးအားလံုးမိုး၍ၿပီးစီးေသာအခါ ေန႔လည္ ထမင္းစားသည္။ ထို႔ေနာက္ တေရးတေမာခဏနား ၿပီး ထင္းတံုးမ်ား ရွိရာ ထင္းပံုသို႔လွည္းျဖင့္သြားရသည္။ ထင္းပံုဆိုသည္မွာ မိမိပိုင္ ထင္းပင္မ်ားအား အလုပ္သမားငွားခုတ္လွဲ လႊတိုင္ခိုင္းေစ ထားၿပီး ခြဲျခမ္းတုန္းမ်ားျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးထားေသာေနရာျဖစ္သည္။ ထိုေနရာသို႔အိမ္မွလွည္းႏွင့္ ထင္းသြားတိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ကုန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာကဆိုလွ်င္ထိုကဲ႔သို႔မဟုတ္ပဲ ရိုးမထဲသို႔ပင္သြားတိုက္ရသည္ဟု ေျပာတာမွတ္မိေနေသးသည္။ ထိုထင္းပံုမွ ထင္းတုန္းမ်ား ကို ကိုယ္တိုင္မခ်ီၿပီးလွည္းေပၚသို႔တင္ရသည္။ မ်ားစြာပင္ ပင္ပမ္းလွသည္။ ထိုကဲ့သို႕ လွည္း ေလးငါး ေျခာက္စီး တိုက္ေလာက္ ရမွ အိမ္ရွိထင္းၿခံလည္းျပည့္ၿပီး တေႏြတမိုးစာ ထင္းဖူးလံုမည္ျဖစ္သည္။
ေဆာင္းကုန္၍ ေႏြဦးေပါက္လာေသာအခါ ရြာရွိ အစုစပ္ေမြးျမဴထားေသာ ငါးကန္မ်ားေဖာ္ခ်ိန္ ေရာက္လာသည္။ ဦးေလးသည္ အစုစပ္ငါးကန္တြင္ ပါေသာေၾကာင့္ ကန္ေဖာ္ေသာ အခါ ကန္ေဖာ္မည့္တာ၀န္က်သည္။ တကယ္တမ္းေျပာရလွ်င္ ထိုငါးကန္အစုစပ္အားလံုး သည္ သူ၏ေဆြမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ဦးေလးကန္ေဖာ္ရန္တာ၀န္က်ေသာအခါ ဦးေလးသည္ ေက်ာင္းသြားရသည္ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ထိုတာ၀န္သည္ သူ႕တာ၀န္ျဖစ္လာသည္။ ဦးေလးအစား ကန္ေဖာ္ေပးရမည္။ ငါးကန္သည္ သူ႕အရပ္ ရင္ေခါင္းသာသာေလာက္နက္သည္။ အနက္ဆံုးေနရာသည္ လည္ေစ႔ သို႔မဟုတ္ ေမးေစ့ေလာက္နက္သည္။ ကန္သည္ ေပ ေလးဆယ္ေလာက္ က်ယ္၀န္း၍ အလ်ားသည္ လယ္ ေလးငါးေျခာက္ကြက္စာေလာက္ရွည္သည္။ ထိုကန္ထဲသို႔ သံုးထပ္ႏိုင္လြန္ပိုက္ ၂၂ ေပအရွည္ကို တန္းခ်၍ လူ ၁၃ ေယာက္ခန္႔က ၀ိုင္း၍ ပိုက္ဆြဲျခင္းျဖစ္သည္။ ပိုက္တိုး၍ မိေသာငါးမ်ားကို ဖမ္းကာဖမ္းကာ ကမ္းေပၚသို႔ေပးသည္။ အစပိုင္းေတာ့ မလုပ္ဘူး၍ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ဟု ထင္မိေသာ္လည္း အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ေအးခဲၿပီးေညာင္းလာပါသည္။ ပိုက္အား ကိုင္ရသည္မွာ ၾကာေတာ့ မစားသာလွပါ။ လက္အံမ်ားပင္ေသလာပါသည္။ က်န္သူမ်ားအားလံုးမွာ ေတာသူေတာင္သား လုပ္ဖူးကိုင္ဖူးသူမ်ားျဖစ္သည္။ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ပါလာျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေပမဲ႔ အရြယ္ကလည္းငယ္ျပန္ ေယာက္်ားဆိုေသာ မာန အေျပာကလည္း မခံခ်င္ေသာေၾကာင့္ ၾကိဳးစား၍ ပိုက္ဆြဲပါသည္။ အေကာင္းေသးေသာ ေျခမ သာသာရွိ ငါးလူးေခၚ ငါးမ်ားသည္ ပိုက္မွ လႊတ္လာေသာ္လည္း ေျခေထာက္ၾကားထဲတိုး၀င္ေသာေၾကာင့္ ေျခေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ ကုတ္၍ဖမ္းလို႔ရပါသည္။ ထိုအခါ ကမ္းေပၚရွိသူမ်ား အားပစ္၍ေပးရပါသည္။ ၾကာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုေျခေထာက္ၾကားကဖမ္းမိေသာ ငါးလူးမ်ားကိုပင္ ပို၍စိတ္၀င္စားကာ ဖမ္းေနမိေသးသည္။ ငါးမ်ားတင္မက ပုစြန္လံုး(လယ္ဂဏန္း)မ်ားပါ ရလိုက္ေသးသည္။ တမနက္ခင္းလံုး ပိုက္ဆြဲ၍ ေန႕လည္ မွသာ နားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္လူလည္း တစ္ကုိယ္လံုး မဲျပာ၍ပင္ေနေလေတာ့သည္။ ခြဲတမ္းရေသာ ငါးမ်ား ယူ၍ အိမ္ျပန္ျပီး ေရမိုးခ်ိဳး ေရေႏြးပူပူေသာက္ၿပီး အိပ္ပါေတာ့သည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေသြးသားေကာင္းေသာေၾကာင့္လားမသိ ဖ်ားခ်င္းနာခ်င္း လံုး၀မျဖစ္ေခ်။ ထိုသို႔ ၂ ရက္ခန္႔ ပိုက္ဆြဲ ၿပီးမွသာ ကန္ေဖာ္ျခင္း အဆံုးသတ္ပါသည္။
ေက်းလက္ေတာရြာတြင္ ေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာလာၿပီျဖစ္၍ ေနသားမ်ားပင္က်ေနပါသည္။ ရြာဓေလ့မဂၤလာေဆာင္မ်ားသို႔ ညအိပ္ညေန သြားလည္ဖူးခဲ့သည္။ အလွဴမ်ားတြင္လည္း လိုက္လံေပ်ာ္ျမဴးစားေသာက္ဖူးသည္။ တစ္ျခားရြာရွိ ဇတ္ပြဲမ်ားသို႔လည္း ညဘက္ၾကီး ႏွင္းမႈန္မႈန္ေအာက္ လွည္းစီး ေစာင္ၿခံဳၿပီး သြားခဲ႔ဖူးသည္။ ရြာသူအပ်ိဳေခ်ာမ်ားအားလည္း စေနာက္ခဲ့ဖူးသည္။ သူတို႔၏ တုန္႔ျပန္စေနာက္ျခင္း မ်ားအားလည္း ခံခဲ႔ရဖူးသည္။ ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ေဘး အရက္ဆိုင္ေနာက္တြင္လည္း ညအိပ္ညေန ဖဲရိုက္ခဲ႔ဘူးသည္။ ဘယ္ရြာက လာမွန္းမသိေသာ သူမ်ား မိမိရြာမွသူမ်ား ေမာ္ေတာ္အဆင္း ဆင္းေနေသာ သူမ်ား ႏွင့္ဖဲရိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ား၏ လြယ္အိပ္မ်ားထဲတြင္ ေလာက္စာလံုး ေလာက္ေလးႏွင့္ ဓားေျမွာင္မ်ားပါသည္ကို အထင္းသားပင္ျမင္ေနရေသးသည္။ သို႔ေပမဲ႔ သူသည္ မည့္သည့္ေၾကာက္လန႔္စိတ္မွ မရွိပဲ ညနက္သန္းေခါင္းထိ ဖဲရိုက္ခဲ႔ဖူးသည္။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အကိုတစ္ေယာက္ ပါေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူ ဒိုင္ကိုင္၍ ႏိုင္ေသာ အခါမ်ားတြင္ေတာ့ အနည္းငယ္ စိုးရိမ္စိတ္ရွိသည္။ ပါေသာ ဦးေလးႏွင့္ အကိုသည္လည္း သူ႔ဟာသူ ထိုးသားျဖစ္လိုက္ ေဘးထိုးလိုက္လုပ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားသည္ သူအား တနယ္သား သူတို႔ ရြာဘက္သား မဟုတ္မွန္းလည္း သိၾကသည္။ ဥပမာ ပိုက္ဆံခ်မထိုးပဲ ေလျဖင့္ မ်ားစြာ ေျပာထိုးျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ ထမေျပာလွ်င္ ထိုအတိုင္း ေလျဖင့္ ထုိုးသည္ကို ခံရေသးသည္။ ကံေကာင္၍လား မသိ ဖဲ၀ိုင္းမ်ားတြင္ မ်ားစြာ ရႈံးေလ့မရွိေပ။ ႏိုင္မ်ားပင္ ႏိုင္သည္က မ်ားခဲ႔ေလေသးသည္။ ထုိေမာ္ေတာ္ဆိပ္နား အရက္ဆိုင္တြင္သူ႕၏ နာမည္သည္ အေတာ္ပင္ထြက္လိုက္ေသသည္။ တစ္ခုေကာင္းသည္က ထိုဆိုင္သည္ ျမန္မာဘီယာရသည္။ သူ႕အား ဆိုင္ရွင္လင္မယားသည္ မ်ားစြာၾကည္ျဖဴသည္။ အေၾကာင္းမူ သူသည္ ျမန္မာဘီယာအား မ်ားစြာ အားေပးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဖဲႏိုင္၍ ေငြစေလးမ်ား ရႊင္ပါက ေလးမိုင္ခန္႔ေ၀းေသာ ဘူတာသို႔ သူမ်ားဆိုင္ကယ္ႀကံဳျဖင့္ လန္ဒန္ စီးကရက္ေလးတစ္ဗူးတစ္ေလသြား၍၀ယ္ေသာက္ႏိုင္သည္။ ၿမိဳ႕ေပၚမွ ဂ်ာနယ္အေဟာင္းေလးမ်ား ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္သည္။ ေတာလက္ဘက္ရည္ေလး တစ္ခြက္တစ္ေလ ေသာက္ႏိုင္သည္။ သတင္းစာက အေဟာင္းပင္မရွိ၍ မဖတ္ႏိုင္ပါ။ ရြာေလးသည္ မ်ားစြာပင္ ေခ်ာင္က်ႏိုင္လြန္းသည္။
ထိုကဲ႔သို႔ ဘ၀ကို အခ်ိန္လြန္ကုန္ဆံုးၿပီး ဦးတည္ခ်က္မရွိ အနာဂတ္မရွိသလို႔ ေမွ်ာေနရင္းႏွင့္ သႀကၤန္ေက်ာ္၍ ေမလကုန္ေလာက္သို႔ ပင္ေရာက္လာသည္။ ရြာေရာက္ေနသည္မွာ ၆ လ ေက်ာ္ခန္႔ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ မညွပ္ပဲထားေသာ ဆံပင္သည္လည္း ဂုတ္ေထာက္လုမတက္ျဖစ္ေနသည္။ အသားအေရမွာလည္း ကိုယ္ဟာကိုမသိ ေဘးလူအေျပာျဖင့္ နီညိဳညိဳ ညစ္တစ္တစ္ျဖစ္ေနသည္။ မုတ္ဆိပ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးမ်ားသည္ပင္ အေတာ္ၾကည့္ရဆိုးမွ ရိပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ သည္ဟာေတာင္ ပါလာေသာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓါးမ်ား ကို ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္သံုးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ရြာရွိ ကေလးသူငယ္မ်ားပင္လွ်င္ ေက်ာင္းမ်ားျပန္တက္ေနၾကၿပီျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ မူလတန္းေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းရွိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးမ်ား ေလးတန္း၊ ငါးတန္း၊ ေျခာက္တန္း၊ ခုႏွစ္တန္း ကေလးမ်ား ေက်ာင္းမတက္မီ ေမလေလာက္တြင္ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ ကေလးမ်ားအား အဂၤလိပ္စာသဒၵါႏွင့္ စကားလံုးမ်ား သင္ေပးေသးသည္။ သူတို႔သည္ အစပိုင္း စိတ္၀င္စားသလိုလိုႏွင့္ စာကိုစာမွန္း သိလာေသာအခါ စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ေခ်။ သူလည္း မည္သို႕မွ် မတက္ႏိုင္ေပ။ ရြာရွိကေလးမ်ားသည္ ပညာေရးတြင္မ်ားစြာ အားနည္းသည္။ အားနည္သည္ဆိုသည္ထက္ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနေၾကာင့္ စိတ္မ၀င္စားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္မူ သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။
တရက္တြင္ အိမ္အနည္းငယ္ လွမ္းေသာ အိမ္မွ ညီ၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ စက္ဘီးႏွင့္ လာသည္။ သူ႕တို႕အိမ္ဘက္တြင္ သူ႕အေမ ေရာက္ေနသည္ဆိုေသာ သတင္းကိုလာေပးသည္။ အံ့ဩသလို ျဖစ္မိေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာပဲႏွင့္ လာေျပာေသာ ညီငယ္ႏွင့္ အေမ ေရာက္ေနေသာ အိမ္သို႔ လိုက္ခဲ႔လိုက္သည္။ အေမသည္ သူ႕ကို ၾကည့္၍ ေနေကာင္းလားဟုသာေမးသည္။ အေမ ဘာလာလုပ္တာလည္း ဟု ေမးေသာအခါ အလည္ခဏလာတာပါဟုေျဖသည္။ ထိုေနာက္ သူ႕အား စိုက္ၾကည့္၍ ေဆးလိပ္ေတြ တအားေသာက္တယ္ထင္တယ္ဟု ေျပာသည္။ သူ႕လက္ၾကားတြင္ေဆးေပါ့လိပ္တစ္လိပ္ ညပ္ထားသည္။ နည္းနည္းပါဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ခဏေနၿပီး ျပန္လာခဲ႔သည္။ ညေနတြင္ အေမသည္ သူေနေသာ အိမ္သို႔ ေရာက္လာသည္။ အေမေရာက္မလာမီအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အရက္ျဖဴ အနည္း ငယ္ေသာက္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ အေမႏွင့္ သူေတြ႕ေတာ့ စကားအနည္းငယ္ေျပာၾကသည္။ ဦးေလးလည္း ပါသည္။ ဦးေလးႏွင့္ အေမလည္း စကားေျပာၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ထမင္းစား၍ အေမျပန္သြားသည္။ အေမျပန္သြားၿပီးေနာက္ ဦးေလးက စေျပာသည္။ မင္းအေမက မင္းကို သူျပန္သြားရင္လိုက္ေစခ်င္တယ္တဲ႔။ မင္းဘယ္လို သေဘာရလည္းဟုေမးသည္။ သူမေျဖပဲ စဥ္းစားပါဦးမည္ဟုေျပာသည္။ ထိုညသည္ အိပ္စက္ျခင္းကို ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ႏိုင္ေသာ ညျဖစ္သည္။ ျပန္လိုက္သြားလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု စဥ္းစားမိသည္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဒီမွာ ရွိ ေနသူမ်ားကို ၾကာေတာ့ အားနာလာသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း သူသည္ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ပဲ ထမင္း အလကားစားေနသလို ျဖစ္ေနသည္။ ဒီၾကားထဲ ေသာက္ေသာက္စားစား လုပ္လာလွ်င္ အနားတြင္ ရွိေသာသူမ်ားအား အေကာင္းမေနရေအာင္ ျပႆနာက ရွာခ်င္ေသးသည္။ ျပႆနာရွာသည္ဆိုသည္က စကားမ်ားစြာ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအရာ အားလံုအတြက္ သူတို႔ကို အားနာသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔တြင္ အေမျပန္ပါကာ လိုက္မည္ဟု ေျပာလိုက္သည္။ အေမႏွင့္ တရက္အတူ အေန၍ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ပါလာခဲ႔သည္။
အင္းစိန္ဘူတာရံုသို႕ ရထားသည္ ၈ နာရီ ခြဲခန္႔တြင္ ၀င္သည္။ မီးအေရာင္လင္းလင္းထင္းထင္း ျမင္ေတာ့ အနည္းငယ္ပင္ ေၾကာင္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ ၆ လေက်ာ္ေနခဲ႔ေသာ ရြာေလးတြင္ ဗီဒီယိုရံုမွ မီးစက္မီးႏွင့္ အိမ္မွဘက္ထရီမွ တပါး မီးေခ်ာင္း မီးလံုးအလင္းေရာင္ဆိုသည္မွာ မျမင္ရတာ ၾကာေခ်ၿပီျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ မီးေခ်ာင္းမီးေရာင၊္ မီးလံုးမီးေရာင္မ်ားတင္မဟုတ္။ ကားမီးေရာင္ ေဟလိုဂ်င္မီးလံုးေရာင္ ၊ မာက်ဴရီမီးလံုး ေရာင္မ်ားျဖင့္ ေရႊေရာင္တဖ်က္ဖ်က္လတ္ေနေသာ ေနရာသို႕ ေရာက္သျဖင့္ စိတ္ထဲ အဆန္းလိုလိုေတာင္ျဖစ္သြားသည္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပင္ သူမ်ားျမင္ေအာင္ၿပံဳးမိေသးသည္။ လာႀကိဳမည့္သူ မည္သူ႕မွ်မရွိသျဖင့္ ဘူတာရံုေနာက္ဘက္ ဘက္စ္ကားဂိတ္မွ အိမ္ရွိယာ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဘက္စ္ကားစီ၍ပင္ လာလိုက္သည္။ သမိုင္းလမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲ ေပ်ာ္သလိုလိုေတာင္ျဖစ္လာသည္။ ခံစားခ်က္မွာ သူမ်ားရြာ ဇာတ္ပြဲသြားတုန္း လူမ်ားမ်ားစုစု ျမင္သျဖင့္ ေပ်ာ္သလိုမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ဒီမွာက မီးမ်ားပင္ ထိန္ထိန္သာေသးသည္။ လသာသာႏွင့္ ေတာ့ အေတာ္ကြာပါသည္။ တကယ္ေတာ့သူသည္ လေရာင္ေအာက္ႏွင့္ မာက်ဳရီမီးေရာင္ေအာက္ ဘယ္အရာကို ပို၍ ေပ်ာ္မည္ထင္သလဲ ကိုယ့္ဟာကိုမေတြးႏိုင္ေသးပါ။ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေတာ့ လေရာင္ေအာက္မွ ခဏေပ်ာ္ခ်င္ေပမည္။ ဒါေပမဲ႔ ဒါဟာ သင့္ေတာ္ ဆီေလ်ာ္ေသာ ဘ၀တစ္ခု မဟုတ္မွန္းသိသည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္၍ တစ္ေန႔ႏွင့္ တစ္ညေနသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ပင္ ပါခဲ႔ေသာ အထုပ္ေလးအတိုင္းဆြဲ၍ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္သို႔ ထြက္ခဲ႔သည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာပင္ ၂ ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေနခဲ႔သည္။ အရာအားလံုးကို အိပ္မက္လိုလို ရုပ္ရွင္ျပကြက္မ်ားလိုလို ဟု မေရမရာခံစားမိေနသည္။ မည္သူ႕မွ သူ႕အတြက္မေရရာ။ သူ႕ဟာသူလည္း မေရရာ။ ဘ၀က ထိုခ်ိန္ထိ စမွန္း မစမွန္း မသိေသးေခ်။ သူသည္ အဲ႔ဒီအခ်ိန္တြင္ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသလို ခံစားရသည္။ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္အတူေနေသာ္လည္း ၾကာေသာ္အခါ အားနာလာ၍ ေနာက္တစ္ေယာက္အိမ္ ေျပာင္းေနသည္။ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားမိၿပီး နီးစပ္ရာ အလုပ္ေလးမ်ား ေလွ်ာက္လွ်င္ေကာင္းမည္ ဟုၾကံစည္မိလာသည္။ သို႔ႏွင့္ အလုပ္တစ္ခုအား ပထမဦးဆံုးစေလွ်ာက္ရာ ကံအားေလ်ာ္စြာ တစ္ေန႔ ၁၂၀၀ ျဖင့္ ေန႔စားအလုပ္သမား ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္။ ဘ၀သည္ ခုမွပင္ ပီပီျပင္ျပင္စေတာ့သည္။
ေနာက္တစ္ပိုင္းအား စိတ္ပါလွ်င္ ဆက္လက္ေရးသားမည္။ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါသည္။
မုဒိတာပြားႏိုင္ၾကပါေစ…..
ဖိုးသူေတာ္
၅.၂.၂၀၁၀
၃နာရီ ၂၀ မိနစ္
Photo Source : Internet
