Monday, October 20, 2008

ကမ္းမသိ လမ္းမသိ

ကမ္းမသိလမ္းမသိ

ရန္ခုန္သံ စည္းခ်က္သစ္ထဲ
ကာရံမဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရာထည့္
ႏွလံုးသားရဲ႕ မီးျပတိုက္
မီးေရာင္ မွိန္မွိန္နဲ႔ အလင္းေပး
ေက်ာက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ၀င္တိုက္
နစ္ျမဳပ္သြားျပီ ငါ႔မာနနဲ႔အတၱပါးပါး..

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ
ႏွလံုးသား မီးျပတိုက္ရဲ႕
မွိန္မႈန္းမႈန္းမီးေရာင္နဲ႔
ရြက္လႊင့္ခဲ႔တဲ႔ သေဘၤာငယ္

ဘယ္ကမ္းဆီေရာက္မယ္
ေသခ်ာငါမသိ လမ္းျပကပၸတိန္
အာ႐ံုေတြ အေမွာင္ဖုန္း
ဦးတည္ရာ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုေတာ့
ရွိေကာင္းရွိမွာေပါ့…..

ဒီလိုနဲ႔ ရြက္လႊင့္ခဲ႔တဲ႔
ႏွလံုးသားရဲ႕ ေလွငယ္
အနားသတ္မရွိတဲ႔
ခ်စ္ျခင္းပင္လယ္ျပင္ထဲ
ရင္ခုန္သံ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္နဲ႔
တေရြ႕ေရြ႕…………

ဖိုးသူေတာ္(၂၀.၁၀.၀၈) ၁နာရီ ၁၈မိနစ္

Saturday, October 18, 2008

ခ်စ္မွာလား မခ်စ္ရင္ ပစ္ခ်လိုက္မယ္

ခ်စ္မွာလား မခ်စ္ရင္ ပစ္ခ်လိုက္မယ္

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ ျပီး သကာလ မည္သည့္ အထူးအဆန္းသတင္းမွ မၾကားပဲ ရွိေနရာ ဒီေန႔တြင္ ထူးဆန္းေသာ သတင္းတစ္ခု အားလက္ခံရရွိပါသည္။ ေျပာျပသူမွာ လည္း ကာရကံရွင္ကိုယ္တိုင္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေရာင္းရင္းမ်ားအား ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒီဇာတ္လမ္းတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဇြတ္လိုက္ၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ေရာင္းရင္းဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ေရးဖတ္ျဖစ္ေသာ ဘီယာေတြ နင္းကန္ေသာက္တက္သည့္ ငနဲျဖစ္သည္။ သူသည္ ဘီယာေသာက္စရာ မရွိလွ်င္ ကင္မရာကိုေပါင္ျပီး ေသာက္မည္ဟု႔ေျပာတက္သူလည္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာင္းရင္ ဇြတ္လိုက္ၾကီး(ဇာတ္လိုက္မဟုတ္ပါ ဇြတ္တင္းလိုက္၍)သည္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အားၾကိဳက္လွ်က္ရွိရာ သူမအား မရလွ်င္ သံလ်င္တံတားၾကီးေပၚမွာ ခုန္ခ်မည္ဟု႔လည္းေကာင္း၊ သာေကတ ႐ႈခင္းသာရွိ ခ်ားရဟတ္ၾကီး၏ အျမင့္ဆံုးေနရာမွ ခုန္ခ်မည္ဟူ၍လည္းေကာင္း ေျပာဆိုတက္ပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ရက္မွာေတာ့ ထိုေကာင္မေလးနဲ႔ ဘယ္လိုအဆင္ေျပသြားျပီး အျပင္မွာခ်ိန္းလိုက္လဲမသိ ခ်ိန္းလိုက္ၾကပါသည္။ ထိုသို႔ခ်ိန္းရာတြင္ သူသည္ ဒီလိုေျပာလိမ္႔မည္ဟု႔မွန္းဆၾကည့္မိပါသည္။ ‘ဒီမွာညီမ အကိုေျပာမယ္’ ဟု႔ အစခ်ည္ကာ စကားလံုးၾကီးမ်ားစြာနဲ႔ ခ်ဳပ္ျပီးေျပာဆိုခ်ိန္းလိုက္ျခင္းသာျဖစ္ပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇြတ္လိုက္နဲ႔ အဆိုပါေကာင္မေလးတို႔ ခ်ိန္းေတြၾကသည့္ ေနရာမွာ သာေကတ မိေက်ာင္းေမြးျမဴေရးစခန္းတြင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ ေနရာကို ေရြးခ်ယ္စဥ္းစားသည္မွာလည္း ဇြတ္လိုက္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဇြတ္လိုက္တြင္ အၾကံရွိပါသည္။ ထိုသို႔ မိေက်ာင္းကန္မ်ား အနီးတြင္ စကားေျပာရင္းနဲ႔ မိေက်ာင္းမ်ား ေအာက္ကန္ထဲမွ ၀ုန္း၀ုန္းလုပ္၍ ေကာင္မေလး ေၾကာက္လန္႔ေနသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ဇြတ္လိုက္သည္ ေကာင္မေလးအား ဖတ္လိုက္ပါသည္။ ေကာင္မေလးမွာလည္း မိေက်ာင္းမ်ား ၀ုန္း၀ုန္းထလုပ္ပါက ေၾကာက္ေၾကာက္လာပါသည္။ ဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇြတ္လိုက္သည္ ေကာင္မေလးအား အကိုယ္႔ကို ခ်စ္လားဟု႔ ေမးပါသည္။ ေကာင္မေလးက ဘာမွ မေျပာပါ။ ဇြတ္လိုက္က ဆက္၍ မင္းသာ အကို႔ကို မခ်စ္ရင္ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ မိေက်ာင္းကန္ထဲခုန္ခ် မည္ဟု႔ ဖိန္႔ဖိန္႔လုပ္ျပီး ေျပာပါသည္။ ထိုအခါ ေကာင္မေလးက ခ်စ္ပါတယ္ဟု႔ ေျပာပါသည္။ ဒါကိုပင္ ဇြတ္လိုက္ က တကယ္ခ်စ္တာလား ေၾကာက္လို႔ ခ်စ္တယ္ေျပာတာမို႔လားဟု႔ ထပ္ေမးပါသည္။ ေကာင္မေလးက ခ်စ္ပါတယ္ဟု႔ ေျပာပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အသားမ်ား တဆက္ဆက္ တုန္၍ ေျပာေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဇြတ္လိုက္၏ အၾကံပိုင္ေသာ လုပ္ကြက္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဘီယာတန္ခိုးမ်ားျဖင့္ ကလိန္ဥာဏ္မ်ား ထြက္လာျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အဆိုပါ သတင္းအားၾကားၾကားျပီးေနာက္ ခင္ဗ်ားအုိေခတဲ႔ အတြက္ ဘီယာ တိုက္ရမည္ဟု႔ ေျပာေသာ အခါ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္း၍ ပိုက္ပိုက္မရွိ ဟု႔ျငင္းပါသည္။ ထိုသို႔ ေကာင္မငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ လမ္းသလားမည္ဆိုပါက ဘယ္က အသျပာမ်ား ထြက္လာသည္ကို မသိပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဇြတ္လိုက္သည္ ခ်ိန္းဆိုမႈတစ္ခုေတာ့ လုပ္ပါသည္။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ႏွနာရီ ဘယ္ေနရာ မွာ လူစံုတက္စံုေတြ႔မည္ဟု႔ ေျပာပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းဆိုတာ သဲသဲ ကြဲကြဲ မသိရေသးပါ။ သြားေတာ့သြားလုိက္ပါမည္။ ထုိသုိ႔ သြားမွ ဇာတ္ရည္ ေသခ်ာလည္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုခ်ိန္းဆိုမႈသို႔ လာမည္ သူငယ္ခ်င္း ေရာင္းရင္းမ်ားလည္း အဆိုပါ ဇြတ္လိုက္အား ေသခ်ာ ထပ္မံ၍ ဗ်ဴးႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။…..

ဇြတ္လိုက္ၾကီး ဘိုဖတ္ ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ…………..

ဖိုးသူေတာ္ ( ၁၈.၁၀.၀၈) ၁၅နာရီ ၂၀မိနစ္

Wednesday, October 15, 2008

လက္တေလာ

လက္တေလာ

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ထူးျခားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ႔ဟာ တစ္ခုကေတာ့ ကိုမ်က္လံုးနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲက ေရႊစည္ေတာ္ ဆိုတဲ႔ ဆိုင္မွာ ေတြ႔ျပီး လက္ဘက္သုပ္ တစ္ပြဲ လက္ဘက္ရည္ ေပါ့ဆိမ္႔တစ္ခြက္စီ နဲ႔ ေထြရာေလးပါေလး စကားစျမည္ေျပာခဲ႔တယ္။ ဟတ္ဟတ္ အရင္ ဒီလူနဲ ႔ဒီလိုဆိုင္ ထိုင္မွ မထိုင္တာ.. ဟုတ္တယ္ေနာ္ ကိုမ်က္လံုး…။ ေျပာျဖစ္တာေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သတင္းေတြ၊အတင္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ခရီးေလး ဘာေလးလဲ သြားခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ဥပမာ ခ်င္းျပည္ဘက္ေပါ့။ ရန္ကုန္သားေတြ အတြက္ ေတာင္ေပၚဆိုတာ အရမ္းကို လွပတဲ႔ေနရာ တစ္ခုပါ။ မ်က္စီေရွ႕မွာ တိမ္ေတြ ေမွ်ာေနတာေတြ၊ ေတာင္ေတြနဲ႔ ေအးစက္တဲ႔ အေငြ႔အသက္ေတြ၊ ေတာင္ဇလပ္ေတြ၊ ထင္းရႈးပင္ေတြ၊ တိုင္းရင္းသူမေလးေတြ အားလံုးဟာ မ်က္စီထဲ မွာ ဆန္းသစ္ျပီး လွပေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲ႔လို ျမင္ကြင္းမ်ိဳး အရမ္းႏွစ္သက္တာ။ ဒါေပမဲ႔ ခ်င္းျပည္ဘက္ကို တစ္ခါ မွ မေရာက္ဘူးဘူး။ သြားခ်င္လည္း ပိုက္ပိုက္က မရွိ၊ အလုပ္က မအားေတာ့လည္း စိတ္ကူးပဲ ယဥ္ရတာပါ။

ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနတာနဲ႔ ေတြ႔ေန႔က် သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာင္ မေတြ႕ႏိုင္ပါဘူး။ စာလည္းမေရးျဖစ္၊ ကဗ်ာလည္းမေရးျဖစ္၊ အင္တာနက္ေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ ေလးမွ ၀င္သံုးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ခ်ိတ္ဆက္လို႔ မရျဖစ္ေနတာ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြလဲ မလည္ျဖစ္။ လစ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ သူေတြပဲ ဘာအသစ္တင္လည္း တင္တယ္ဆို သြားဖတ္လိုက္ အဲ႔ေလာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ခုလည္းေရးေနရင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္လင့္ခ္ေလး တစ္ခု ရလို႔ သြားဖတ္ေနတာ ဖတ္ေကာင္းေနတာနဲ႔ ဆက္ဖက္ျဖစ္လိုက္တယ္။

ဒီရက္ပိုင္း ျပႆနာေလးတစ္ခု လည္းေျဖရွင္းဖို႔ ရွိတယ္။ အဲ႔ ကိစၥအတြက္လည္းစဥ္းစားရေသးတယ္။ ကဗ်ာဆိုရင္ လံုးလံုးကို မေရးျဖစ္ဘူး။ ခံစားခ်က္ေတြ ေခတၱဆြံ႕အေနသလိုျဖစ္ေနတယ္။ အားလံုးပဲ ေကာင္းေသာေန႔ေလးေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ….

သူေတာ္

(၁၅.၁၀.၀၈) ၂ နာရီ

Friday, October 10, 2008

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ

ကိုဖုန္းျမင့္က Tag ထားတယ္္ဆိုလို႔ ဘာအေၾကာင္းလဲဆိုေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ တဲ႔။ အားပါး ဒီေခါင္းစဥ္က ေခါင္းစဥ္ၾကီးတယ္ လို႔ေျပာလို႔ရသလို ေရးစရာအခ်က္အလက္ေတြ မ်ားစြာ ထည့္လို႔ ရပါတယ္။ ကိုယ္ခံစားမိတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ေရးလို႔ရသလို သမီးရည္းစားအခ်စ္ ကိုလည္း ေရးႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သာမန္ပါပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခ်စ္အျမင္နဲ႔ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ကို ခုလိုပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ကိုဖုန္းျမင့္ေရာ စာဖတ္သူမ်ားေရာ ေက်နပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ (ဖိုးသူေတာ္)

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ

‘တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဟာဘာမွန္းမသိတဲ႔ ပုစၦာ၊ အခ်စ္ဟာ အေျဖရွာ မရတဲ႔ ျပႆနာ၊ ကိုယ္ကိုတိုင္ အခ်စ္ဟာ ဘာမွန္းမသိလို႔’ ပါဆိုျပီး ႏိုင္ငံေက်ာ္ အဆိုေတာ္ တစ္ဦးဆိုခဲ႔တာ ကို သြားသတိရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို ရာစုႏွစ္အဆက္ဆက္ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ သီခ်င္းေရးဆရာေတြနဲ႔ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာကလည္း ဖြင့္ဆိုခဲ႔ၾကပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိတ္ခံစားခ်က္ျခင္းမတူသလို အခ်စ္အေပၚခံစားခ်က္နဲ႔ အခ်စ္ဆိုတာကိုလည္း ျမင္တာ တူခ်င္မွ တူမွာပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ျမင္ႏိုင္ေတြ႕ႏိုင္ျခင္းမရွိေပမဲ႔ ခံစားရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ထဲမွာေတာ့ အပီျပင္ဆံုး ခံစားခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ သက္ရွိကမၻာၾကီးကိုကလည္း အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာပါ။ ဒီအခ်စ္ေတြ ရွိခဲ႔လို႔ လည္း ကမၻာၾကီးဟာ စည္ပင္သာယာလာတာပါ။ အခ်စ္ မွာ ခံစားခ်က္ ခံစားမႈ အေျခအေန အရပ္ရပ္ေပၚမူတည္ျပီး အခ်စ္ ဆိုတဲ႔ စာလံုးေအာက္ မွာ အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီး ကြဲျပားခ်ားနားသြားပါတယ္။

လင္မယားခ်င္းခ်စ္ၾကတယ္။ ခ်စ္သူခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ မိဘသားသမီးခ်စ္ၾကတယ္။ မိသားစု ေမာင္ႏွမ ခ်စ္ၾကတယ္။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းခ်စ္ၾကတယ္။ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ မသိကၽြမ္းပဲ သနားဂ႐ုဏာနဲ႔ ခ်စ္ၾကတယ္ စသျဖင့္ အခ်စ္ဆိုတာ ကြဲျပားျခားနားသြားပါတယ္။ ၀ီကီပီးဒီးယားရဲ႕အခ်စ္ ဆိုတဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာလည္း အခ်စ္ဆိုတာကို ဒီလိုေျပာထားပါတယ္။

( ဘာသာျပန္ရင္မွားေနမွာစိုးလို႔ ဟီး ကိုယ္႔ဟာကို ျပန္လိုက္ေနာ္ :P )

Love is any of a number of emotions and experiences related to a sense of strong affection. The word love can refer to a variety of different feelings, states, and attitudes, ranging from generic pleasure ("I loved that meal") to intense interpersonal attraction ("I love my girlfriend"). This diversity of meanings, combined with the complexity of the feelings involved, makes love unusually difficult to consistently define, even compared to other emotional states.

As an abstract concept, love usually refers to a deep, ineffable feeling of tenderly caring for another person. Even this limited conception of love, however, encompasses a wealth of different feelings, from the passionate desire and intimacy of romantic love to the nonsexual emotional closeness of familial and platonic love to the profound oneness or devotion of religious love. Love in its various forms acts as a major facilitator of interpersonal relationship and, owing to its central psychological importance, is one of the most common themes in the creative art.

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ခံစားမႈႏွင့္ ဆိုင္တဲ႔ အခ်စ္က ေတာ့ ခံစားမႈေပၚ အေလးထားေပမဲ႔ ခ်စ္တာ သက္သက္ထက္ ျမတ္ႏိုးယံုၾကည္နားလည္မႈကို ပိုမိုတန္ဖိုးထားပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ အေပၚမွာေျပာခဲ႔သလိုပဲ ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို႔ မရေပနဲ႔ ခံစားရတဲ႔ ခံစားခ်က္ ေနရမွာေတာ့ ထိေရာက္လြန္းပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာ နဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ထားတဲ႔ ဒီကမၻာၾကီးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲ႔ဒီ ေႏွာင္ဖြဲ႔ တဲ႔ အထဲမွာ ပါပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ အဲကြန္း အင္ဒိုးယူနစ္လို ေလေအးေတြေပးေနတက္သလို တစ္ခါတစ္ရံ ေအာက္ဒိုးယူနစ္လို ေလပူၾကီးနဲ႔လည္း မႈတ္ထုတ္တက္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ေလထီးခုန္သမား ေလယာဥ္ေပၚက ခုန္ခ်ခ် ျခင္း ေအးကနဲ ခံစားရသလို ခံစားရျပီး ေလထီးဖြင့္ခါနီးမွာ ေလထီးမပြင့္ေတာ့လို႔ အားကနဲ႔ ခံစားရတာနဲ႔လဲ တူပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ရံ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလာက္ လင္းေနျပီး တစ္ခါတစ္ရံ အေမႊးတိုင္မီးေလာက္ ေမွာင္ေနတက္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အခ်စ္ဆိုတာ မရွိရင္ ဒီကမၻာၾကီး မရွိႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း မရွိႏိုင္ပါဘူး။

အခ်စ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက ဖြင့္ဆိုခဲ႔သလို ယခု အခ်ိန္အခါထိလည္း ဖြင့္ဆိုလိုမျပီးပါဘူး။ ေနာက္ကမၻာဆံုးတိုင္ေအာင္လည္း ဖြင့္ဆိုေနၾကဦးမွာပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ လူသားမ်ားစြာနဲ႔ ကမၻာၾကီးဟာ အခ်စ္မ်ားစြာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ လွပသာယာလန္းဆန္း ေနဦးမွာပါ။

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ………….

ဖိုးသူေတာ္( ၁၀.၁၀.၀၈)

၃နာရီ၂၃မိနစ္

Thursday, October 9, 2008

စိတ္ထဲအခန္႔သင့္မိသြားတာေလးေတြ

စိတ္ထဲအခန္႕သင့္မိသြားတာေလးေတြ

လူ႕ေလာကၾကီးမွာ လူေတြဟာ ဘ၀ဆိုတဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းၾကီးနဲ႔ စီးေမွ်ာေနရင္းနဲ႕ အလိုက္သင့္ ကခုန္ေနၾကပါတယ္။ ကခုန္တယ္ လို႔သံုးတာ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္လို႔ေျပာတာပါ။ ဒီလို စီးေမွ်ာေနရင္းနဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းရဲ႕အားအတိုင္း ျမန္လိုက္ေႏွးလိုက္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အေကြ႕အေကာက္နဲ႔ ဆိုလည္း ေကြ႕လိုက္ေကာက္လိုက္ၾကရတာပါပဲ။ အဲ႔ဒီမွာ တူတူေမွ်ာရင္းနဲ႔ ပူးခ်င္ပူးသြားမယ္၊ ကြာရင္ကြာသြားမဲ႔ အေနအထားေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ေရတံခြန္လို႔ ဟာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္လည္း ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲ က်ဆင္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အလိုက္သင့္ စီးေမွ်ာေနရင္လည္း အလိုက္သင့္ပါပဲ။ ေရးစီးေၾကာင္းထဲမွာ စီးေမွ်ာေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ သန္ရာသန္ရာ ေတြလည္း လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘ၀ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ရယူပိုင္ဆိုင္တဲ႕ သူေတြ ရွိသလို သာမန္နဲ႔ပဲ ျပီးသြားလိုက္ရတဲ႔ သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း ေရးစီးေၾကာင္းၾကီးရဲ႕ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ ၀ဲဂယက္ေတြေၾကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ၾကိဳးစားကူးခက္ရမွာပါ။

ေလာကၾကီးမွာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ႔ အခါ အေပးအယူ ကိစၥေတြရွိပါတယ္။ အေပးရွိလို႔ အယူရွိသလို အယူရွိလို႔လဲ အေပးဆိုတာ ျဖစ္လာတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္က ေကာင္းတာေပးတိုင္းလဲ ကိုယ္႔ရွိ အေကာင္းဆိုတာ ျပန္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ဆာ အိုက္ဆက္နယူတန္ ေျပာသလို သက္ေရာက္မႈ ရွိရင္ တန္ျပန္မႈဆိုတာ ရွိေပမဲ႔ ဒီကိစၥမွာ မ်ားမ်ားသက္ေရာက္တိုင္း မ်ားမ်ားမျပန္ပါဘူး။ နဲနဲ သက္ေရာက္လည္းမ်ားမ်ား ျပန္လာခ်င္ ျပန္လာပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ သက္ေရာက္မႈ အျမဲ မွန္ကန္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ ခၽြင္းခ်က္ ဆိုတာေတြ သိပ္မ်ားပါတယ္။ အဲ႔ဒီ ခၽြင္းခ်က္ဆိုတာေတြကလည္း စဥ္းစားရမဲ႔ ဟာေတြပါ။ ကိုယ္ကေကာင္းတိုင္း သူတို႔ျပန္ေကာင္းႏိုင္ပါမလားဆိုတာ ရွိသလို သူတို႔ေကာင္းတိုင္းေရာ ကိုယ္က ေကာင္းေနရဲ႕လား ဆိုတာလည္း ထည့္စဥ္းစားရမွာပါ။

ေလာကၾကီးမွာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးခ်စ္ၾကတဲ႔ အခါမွာလည္း ကိုယ္ကေတာ့ ခ်စ္လိုက္ရတာပါပဲ ဆိုေပမဲ႔ သူက ျပန္ခ်စ္ရင္ မွ ခ်စ္မွာပါ။ ကိုယ္က ခ်စ္တိုင္း သူကလည္း ျပန္ခ်စ္ေနမယ္ဆို ရင္ ေလာကၾကီး ႐ႈပ္ေထြးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း သူ႕ကို ခ်စ္လို႔ သူကလည္းကိုယ္႔ကို ျပန္ခ်စ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း ေလာကၾကီးဟာ လွပသာယာေနမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္က သူ႔ကို ခ်စ္ေနနားလည္းေနႏုိင္ပါတယ္ ။ သူကေတာ့ ကိုယ္ကို မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုတာကလည္း သူ႕ဘက္က ပုဂၢိဳလိက ခံစားခ်က္ရွိႏိုင္သလို နားမလည္ႏိုင္ မစဥ္းစားခ်င္ႏိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္က တကယ္လည္းခ်စ္တယ္ ခံစားလည္းခံစားရတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ သူျပန္မခ်စ္ႏိုင္တာ မစဥ္းစားႏိုင္တာကို သူ႔ဘက္ကေန ျဖည့္ေတြးေပးလိုက္ရင္ ကိုယ္ခံစားရေတြ ေရာ့ပါသြားႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္မခ်စ္လို႔ ဒီစကားေျပာတာပါ..ငါကေတာ့ မရပါဘူးဆိုတာလည္း ျပန္ေျပာႏိုင္႐ံုသက္သက္မွ်ေလာက္ပဲ အသံုး၀င္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက တကယ္ခ်စ္လို႔ ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္ ရေအာင္လိုက္ခဲ႔တယ္ မရခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္႔အတြက္ အတၱပါးပါးထည့္ထားတဲ႔ အေကာင္းဆံုး ေျဖသိမ္႔ေတြးစရာ နည္းလမ္းတစ္ခုပါ။ မခ်စ္လို႔ မရေတာ့တဲ႔ ဟာအတြက္ သိပ္ပူေဆြးေသာက မ်ားေနရင္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ပါ ပူပါတယ္။ ခ်စ္ခဲ႔ၾကျပီးမွ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လမ္းခြဲ ျပတ္ဆဲသြားတယ္ဆိုရင္လည္း အခ်ိန္တန္လို႔ ျဖစ္ရတာပါပဲ ဆိုျပီး ေတြးႏိုင္ရင္ေကာင္းပါတယ္။

အဲ႔အခ်ိန္မတိုင္ခင္မွာတာ့ ေစာေစာနက ေျပာခဲ႔သလို ကိုယ္႔ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြက ဘာေတြျဖစ္ခဲ႔လို႔ ဒီလိုတန္ျပန္မႈေတြ လာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္႔ဟာကို ေရေရလည္လည္နားလည္ႏိုင္ေအာင္ စဥ္းစားရမွာပါ။ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ဒီေလာက္ခ်စ္ခဲ႔ ၾကတာ လူၾကီးေတြေၾကာင့္ပါဆိုတာကလည္း ရာစုႏွစ္မ်ားစြာ ရွိေနတဲ႔ အရာၾကီးတစ္ခုပါ။ အထူးအဆန္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ကိစၥရပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ကြဲကြာသြားတယ္ဆိုရင္လည္း ကံၾကမၼာကို ရည္ညႊန္း၍ ျဖစ္ခ်ိန္တန္တဲ႔ သေဘာကို လက္ခံႏိုင္ရမွာပါ။

ေနာက္ဆံုး ေရစီးေၾကာင္းၾကီးတစ္ခုလို စီးေမွ်ာေနတဲ႔ ေလာကၾကီးမွာ ေရစီးေၾကာင္းၾကီးထဲမွာ ေနရင္ သက္ေရာက္ျခင္း၊ တန္ျပန္ျခင္း ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ နီးစပ္ျခင္း၊ ကြဲကြာျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း စတာေတြကို အလိုက္သင့္ခံစားနားလည္ရင္း သဘာ၀ တရားနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကရင္ လူေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္အာ႐ံုေတြမွာ ခံစားေနရတဲ႔ ဟာေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေလာကေရစီးေၾကာင္းၾကီးနဲ႔ အလိုက္သင့္ေနထုိင္ရင္ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေသာ ဘ၀ေတြ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကပါေစ…

ဖိုးသူေတာ္ ( ၉.၁၀.၀၈)

၁၂နာရီ ၂၈ မိနစ္.

Monday, October 6, 2008

စိတ္အခန္႔ မသင့္တာေလးေတြ

စိတ္အခန္႔မသင့္တာေလးေတြ

ဘာလို႔ ဒီ ultra surf ဆိုတဲ႔ ပေရာစီ ေဆာ့၀ဲလ္က ဖြင့္လို႕မရတာလဲ။ ခါတိုင္းဖြင့္ေနက်ဟာကို။ လူမ်ား အဆင္မေျပခ်င္ရင္ ေျပာပါတယ္ ဘာမွ ကိုမေျပဘူး။ အဲ႔လို ပေရာ္စီမွ ဖြင့္မရေတာ့ ဒီစာေတြကိုဘယ္လို ကိုယ္႔ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္မလဲ။ ခက္တာပဲဗ်ာ.. ဒီမွာကလည္း ဘာခက္မွန္း မသိဘူး.. အစကတည္းက ဘာမွ မလြယ္တာကို။ ဖြင့္ထားတဲ႔ သီခ်င္းကလည္း ၾကိဳက္လို႔တာ ဖြင့္ထားတာ.. ဘာတ့ဲ ‘ကိုယ္ဟာ ခ်စ္ေသာ ရင္ခြင္ေပ်ာက္သူတဲ႔’  အဆင္မေျပေသးဘူး သီခ်င္းစာသားကုိကေလ။ ဒီလိုပဲ ထံုးစံအတိုင္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲက ၀က္ျမီးမွာ ဆံုျပီး စကားမ်ားမ်ား ေျပာ.. ျငင္းခုန္ျပီ ျပန္လာေတာ့ အခ်ိန္က ႐ိုး႐ိုးလိုင္းကားေတြ မဆြဲေတာ့တဲ႔ အခ်ိန္ေလ။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေသာက္လို႔ ကုန္ခ်ိန္ၾကေတာ့ ၾကားကားလို႔ေခၚၾကတဲ႔ လိုက္ေအ႔စ္ တစ္စီး ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္၀င္လာတယ္။ စပါယ္ယာ တို႔၀သီအတိုင္း လမ္းေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေခၚေနျပီး ခရီးသည္ေတြကို ဖိတ္ေခၚေနတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို မထြက္ေသးဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ထြက္ေတာ့မလားဆိုျပီး စီးကရက္ မတိုမရွည္ေလး ကို ျပစ္လိုက္ရင္း ကားထြက္မွာကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္ .. စပါယ္ယာေတြကေတာ့  ေခၚတုန္းပါဗ်ာ။

အဲ႔ဒါနဲ႔ ကားစီးလာတာ ကိုယ္ဆင္းရမဲ႔ မွတ္တိုင္ကိုေရာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ေပါ့ဗ်ာ ကားမွတ္တိုင္ကေန အေဆာင္ကို။ အေဆာင္ေရာက္ေတာ့ အရင္ေန႔ေတြလို အဆင္မေျပဘူးဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ညစာ အတြက္ ထမင္းက ကိုယ္တိုင္မွ လာမယူရင္ ထုတ္မေပးဘူးတဲ႔။ အာ…. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဗ်ာ… အရင္ ေပးေနက်ကို.. ေအး… ခု ဒီလိုပဲတဲ႔။ ဒီမွာ ငါနင့္အတြက္ ခ်န္ထားတယ္တဲ႔.. အမေတာ္သူက ေျပာတယ္ ။ အင္းေပါ့ေလ. ဒီခ်ိန္ေရာက္ေနျပီ ရွိရာစားရမွာေပါ့ နက္ဖန္မွ ေမးၾကည့္ရမယ္ ဒီကိစၥကုိ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲေပါ့ေလ။

ျပီးေတာ့ သတိရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ေသးတယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ပထမ တစ္ေကာလ္ ၀င္သြားတယ္။ စကားေျပာခ်င္လို႔ပါဆိုေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ ဒီတိုင္းဖုန္းၾကီးကိုင္ထားတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ဖုန္းခဏ ခ်ျပီးေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေခၚလိုက္တယ္။ ဖုန္းလိုင္း၀င္သြားတယ္ ဒီတစ္ခါ လာကိုင္တာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ ဘာကိစၥလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေျပာခ်င္လို႕ပါေပါ့.. အဲ႔ဒါန အဲ႔လူက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ ‘ ေဟ့ေကာင္ မင္းဒီခ်ိန္ရွိေနျပီ နားမည္လည္ဘူးလား. ဘာလဲတဲ႔ အိပ္ေနျပီကြ’ ဆုိျပီး ခပ္မာမာေျပာပါတယ္။ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကို တစ္ခါမွ ဒီလုိဖုန္းဆက္လို႔ အေျပာခံဘူးတာလဲမဟုတ္။ ေနာက္ျပီးဆက္တာကလဲ ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေလး။ အခ်ိန္ကလည္း ၁၀ နာရီေက်ာ္ေလးပဲ ရွိေသးတာ။ အရင္ ဒီခ်ိန္ဆိုဆက္ပါတယ္ ။ ေနာက္ျပီး သူလဲ အင္တာနက္သံုးရင္ ၁၂ နာရီ ၁ နာရီ။ ဘာလို႔ခုမွေျပာရတာလဲေပါ့။ စိတ္ထဲမွာ ေဒါသကလည္းထြက္သြားသလို အ့ံေၾသာျခင္းနဲ႔ ဘာလို႔အဲ႔လိုေျပာရတာလဲ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားလိုက္မိတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ေဆာရီးပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုျပီး ဖုန္းကိုျပန္ခ်လိုက္ရပါတယ္။

ျပီးေတာ့ အြန္လိုင္းကို၀င္လိုက္ေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ တူတူ ထိုင္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ အဲ႔အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပမိတယ္။ သူကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြ သိေနတဲ႔ သူဆိုေတာ့ေလ။ ထားလိုက္ပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္နက္ဖန္မွ ေျပာပါေတာ့မယ္ အဲ႔ဒါေတြဆိုျပီးေတာ့ အမ ခ်န္ထားတဲ႔ ထမင္းကို စားရင္းနဲ႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဘာလို႔ငါ႔ကို  အဲ႔လိုေျပာတာလဲေပါ့ ငါက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေျပာတာကိုပဲ ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ အင္း…… ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ. ဒါကလည္းျဖစ္တက္ပါတယ္ေလ တစ္ခါတစ္ေလ ဆိုျပီး ကိုယ္က နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေျပာတာေတာ့ ေျပာရဦးမွာပဲေလ။ နားလည္တယ္ဆိုတဲ႔ ေနရာမွာလည္း နားလည္သင့္ နားလည္ႏိုင္တဲ႔ သူဆို နားလည္ လိုက္ရတာ ေကာင္းပါတယ္။ လူတိုင္းကို အရမ္းကာေရာ နားလည္ေပးေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးလို႕ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ထင္ပါတယ္။

ဒီစာေရးတာကလည္း ပုဂိၢဳလိက ခံစားခ်က္သက္သက္ကိုေရးတာပါ။ ဒီစာလာဖတ္တဲ႔ သူေတြလည္း စာဖတ္ရင္း စိတ္ညစ္မယ္ဆို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ တကယ္ေတာ့ ဘေလာဂ္႔မွ မတင္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီတစ္ခါ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းျဖစ္မိတာကို ေရးခ်င္တာနဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္။

အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြ လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းလို႔ တင္လိုက္တာပါ။ စာလာဖတ္တဲ႔ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ ကို ဒီေနရာကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ စိတ္အခန္႔မသင့္တာေတြ ေရးထားလို႔ ။ ေဆာင္ဦးလႈိင္ ကသီခ်င္းဆိုေနပါတယ္ ‘ ကိုယ္ကေကာင္းတိုင္း သူတို႕ ျပန္ေကာင္းႏိုင္ပါမလား ‘ တဲ႔ ……….

ခင္မင္စြာျဖင့္

ဖိုးသူေတာ္ ( ၆.၁၀.၀၈)

၁နာရီ ၇ မိနစ္

Saturday, October 4, 2008

ကဗ်ာခ်စ္ပန္း

ကဗ်ာခ်စ္ပန္း

အေရခြံလဲျပီးစ ေကာင္းကင္က

မအိပ္ခ်င္ေသးတဲ႔ ငွက္တစ္အုပ္ကို

အေဖာ္လုပ္ရင္း သူ႔ဘ၀ကို

အနားယူခ်င္ေနတယ္..


အေရာင္ေတြေျပာင္းေနတဲ႔

မီးပြိဳင့္ေတြက ၀ါစိမ္းနီလုပ္ရင္း

ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ လမ္းကို

ျပံဳးၾကည့္ေနတယ္..


ကၽြန္ေတာ္ကလည္း

ခ်စ္သူကိုေစာင့္ေနရင္း

ခပ္တိုးတိုးေလး

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို

စပ္ဆိုေနမိတယ္..


ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ေကာင္းကင္ကေတာ့

အေရခြံမလဲ…

အေရာင္ေတြမေျပာင္း..

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေပါင္းသင္ျပီး

အိပ္ခါနီး ငွက္ေတြကို

သယ္ေဆာင္သြားေစခဲ႔တယ္

ခ်စ္သူေလးရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ

ကဗ်ာခ်စ္ပန္းေလး

ပြင့္ေစဖို႔ေပါ့..


ဖိုးသူေတာ္ ( ၄.၁၀.၀၈)

၁ နာရီ ၅၈ မိနစ္

Monday, September 29, 2008

ေနညိဳရင္

ေနညိဳရင္

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ေနေစာင္းျပီ

ေလေအာင္းေတာ့ မခံနဲ႔

သြားၾကစို႔ ဆံုေနၾကေနရာ

‘ေအ႔’ ခနဲ႔ေလတက္

အေျဖအတြက္ေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔

၀က္ျမီးေရာက္ရင္

ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ေစရမယ္….


ထံုးစံအတိုင္း ေရခဲေရသန္႕

ဖန္ခြက္နဲ႔ အျပားၾကီးတစ္ျပား

ကစြန္းပလိန္းနဲ႔ ႐ံုးႏွစ္ကင္

႐ူဘီတစ္ပြဲေလာက္ေတာ့ ဆြဲခဲ႔ဦး


ဖန္ခြက္ေတြတိုက္လိုက္

ေအာင္ျမင္ပါေစတလွည့္

ေစာ္ၾကည္အေၾကြးေၾက အသက္ရွည္တလွည့္

စလိုက္ၾကတဲ႔ပြဲ နဲနဲမွကို မစဲဘူး


ေဆြးေႏြးတာေတြလည္းပါတယ္

ျငင္းခုန္တာေတြလည္းပါတယ္

အတင္းခ်တာေတြလည္းပါတယ္

သတင္းရေတြလည္းပါတယ္


ပြဲသိမ္းလို႔ အိမ္အျပန္

ကားခေေတြေတာ့မွ်ၾကဦး

ဘုရင္မ ႏွစ္ရာဖိုးနဲ႔

႐ူဘီေလးေတာ့ ဆြဲလိုက္ဦး

ကဲ.. အားလံုးပဲ

ဂြဒ္ညတဲ႔….


ဖိုးသူေတာ္(၂၉.၉.၀၈)

၁၉နာရီ၁၄မီနစ္